De Crisis: De PVV: Een imago onder vuur

Artikel gepubliceerd in 'Medium' Magazine, editie april 2012. Lees dit artikel hier als PDF.

De rubriek ‘De Crisis’ gaat over bedrijven en/of overheden die zich door slechte communicatie of zelfs helemaal geen communicatie in de problemen brengen. Dit resulteert vaak in ontevreden consumenten, werknemers of andere belanghebbenden.

Het imago van de Partij voor de Vrijheid (PVV) verkeert in zwaar weer. Op 20 januari 2012 spreekt Peter Wierenga PVV-leider Geert Wilders aan op de voorpagina van De Pers: ‘Meneer Wilders, we hebben nog een paar vragen voor u’. Wilders zou slechts eenzijdig communiceren (voornamelijk via tweets) en vervolgens niet bereid zijn verdere uitleg te geven. Hoewel de PVV sinds het begin van 2012 in krantenkoppen vrijwel alleen maar is beschreven met woorden als ‘fascistisch’ en ‘omstreden’, doet Wilders weinig om het partij-imago te verbeteren. Ondertussen wordt de partij vanuit verschillende kanten aangevallen, zoals door oud-PVV’ers.
Op 18 januari 2012 komen meerdere van hen aan het woord over de partij in het NRC Handelsblad. Geert Tomlow, voormalig kandidaat-Kamerlid, zegt: "Het is een soort sekte. Kritisch denken, zeker richting de leiding, is ongewenst”. Niet alleen oudgedienden vallen de partij aan. Als koningin Beatrix gedurende haar staatsbezoek aan Oman en Abu Dhabi tijdens een moskeebezoek een hoofddoek draagt, twittert Wilders dat de koningin hiermee vrouwenonderdrukking legitimeert. Koningin Beatrix noemt de opmerking ‘echte onzin’ en premier Mark Rutte vindt dit nog ‘zachtjes uitgedrukt’. Bovendien wordt de PVV meermaals ‘fascistisch’ genoemd. Zo schrijft Henk Bovekerk in zijn scriptie voor de Universiteit Tilburg dat de PVV en Geert Wilders het prototype van hedendaags fascisme zijn en hiervoor krijgt hij een tien.
Hoewel de PVV vaak negatief in het nieuws komt, is Geert Wilders zelden bereid toelichting te geven. Deze situatie ontgaat de stemmers niet. In januari 2012 geeft slechts 65 procent van de mensen die bij de laatste verkiezingen PVV stemden, tegenover Maurice de Hond aan dat nu zeker weer te zullen doen. De negativiteit rondom de partij en haar onbereidheid hierop te reageren, doen haar imago kennelijk geen goed. Is het imago van de PVV nog te redden?

Kristof Jacobs is universitair docent Politicologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen en gespecialiseerd in populisme, politieke vernieuwingen en de rol van nieuwe versus oude media in het electorale proces.

In hoeverre zal het ‘niet reageren’ van de PVV een bewuste tactiek zijn en wat betekent die voor haar imago?
“Aangezien Geert Wilders slechts zelden bereid is interviews te geven, is het lastig om in zijn hoofd te kijken. Zijn reactie op negatief nieuws is echter steeds dezelfde: kort en bondig. Vanuit communicatiestandpunt is dit een goede strategie: het minimaliseert de aandacht die er aan het thema wordt besteed. Wilders’ strategie lijkt te zijn dat hij veel wil communiceren als het goed gaat en weinig als het slecht gaat. Daarin verschilt hij niet van veel andere politici. De strategie werkt vaak goed. Hoe schadelijk het label ‘fascistisch is? Zo’n kwalificatie vergroot de steun voor de partij vaak alleen maar”.

Welke invloed zal de kritiek van oud-PVV’ers hebben op het imago van de partij en hoe sterk is deze invloed, vergeleken met kritiek van andere politici, de koningin en de media?
“De impact hangt af van hoe Wilders ermee omgaat, maar ook van het verzadigingspunt bij kiezers: het is niet de eerste keer dat de PVV in opspraak is, dus het schokeffect is al achter de rug. Één ding is duidelijk: zelfs na alle recente commotie is de PVV nog steeds duidelijk niet te vergelijken met de leiderloze, chaotische LPF. Wilders heeft de touwtjes nog steeds strak in handen en het is dan ook onwaarschijnlijk dat de PVV zal instorten. Eerdere crises maakten al duidelijk dat de partij kordaat kan optreden tegen probleemgevallen. Bovendien kampen oud-PVV’ers natuurlijk vaak met een imagoprobleem: zij zijn de nestbevuilers die op hun vroegere naasten inhakken. Dit geldt wellicht vooral voor de dissidenten van de PVV-afdeling Den Haag. De Limburgse problemen (zoals het uit de fractie zetten van Cor Bosman, een jaar nadat die Partij van de Arbeid-statenlid Selçuk Özturk ‘een stuk uitgekotst halalvlees’ had genoemd, red.) lijken geloofwaardiger. Als ze echter echt dodelijk zouden zijn geweest, zou de steun voor de PVV snel CDA-achtige proporties (snel dalende steun, red.) moeten aannemen, en dat is onwaarschijnlijk”.

Peter Wierenga verwijt Wilders op 20 januari 2012 in De Pers dat hij te vaak eenzijdig stellingen deponeert. Welke gevolgen zal deze eenzijdige communicatie hebben voor het imago van de PVV?
“Tweets zijn uitermate geschikt voor media. Ze zijn namelijk bijna per definitie oneliners. Aangezien Wilders’ tweets steeds nieuwswaardig zijn, lijkt zijn mediastrategie hem in de eerste plaats veel aandacht op te leveren. Bovendien zorgt het feit dat hij weinig communiceert ervoor dat het steeds weer bijzonder is als hij dan eindelijk eens iets de wereld instuurt. Dat maakt zijn uitingen zeldzaam en dus gewild. Ook dit is een succesvolle strategie. De reactie van premier Mark Rutte (die hij op 15 januari 2012 in Buitenhof gaf en inhoudt dat mensen niet te veel op Geert Wilders moeten reageren, ‘want dan maken we hem te groot’, red.) is echter vanuit zijn standpunt een goede: voor zover onderzoek op dit terrein mogelijk is, lijkt het te suggereren dat negeren bijna de enige succesvolle manier is om de virtuele winst van partijen zoals de PVV tegen te gaan”.

Wat betekent het voor het imago van de PVV dat zij in grote mate met één politicus wordt geassocieerd?
“Zolang deze ene politicus in goede gezondheid blijft en niet all the way gaat deelnemen aan een regering, is dit vanuit electoraal standpunt wellicht de beste strategie. Natuurlijk ben je als partij kwetsbaar als alles afhangt van één persoon, dat zag je bijvoorbeeld bij de LPF, maar het Nederlandse politieke stelsel is toch wel erg ‘presidentieel’: elke partij, vooral oppositiepartijen, moet een duidelijke leider hebben. Mediadebatten tonen steeds weer dezelfde politici en zolang je geen ministers moet leveren, is het geen probleem dat je maar één kopstuk hebt. Dat betekent dat de strategie van de PVV erg goed past bij de huidige politiek”.

Wat kan de PVV doen om haar imago op te vijzelen en, daarmee, de kiezers terug te winnen?
“Het beste wat de PVV kan doen, is eenvoudigweg rustig de rit uitzitten, de rangen sluiten en wachten op beterschap. Wanneer het beter gaat met de economie, komt er automatisch meer ruimte voor het migratiethema. Wat natuurlijk een rol speelt, is dat de PVV haar rol als oppositiepartij kwijt is. Ze moet concessies doen en dus ook mensen teleurstellen. Als gevolg geldt: the sky is no longer the limit. Daarnaast heeft de partij ook last van sterke tegenstanders. Zowel Emile Roemer (lijsttrekker van de SP, red.) als Rutte dekken hun flanken goed af en winnen zelfs van de PVV. De relatieve zwakte van de PVV is dus ook gedeeltelijk te wijten aan de sterkte van haar tegenstanders. Wilders heeft echter laten zien dat hij een comeback kid is. Na de affaire Lucassen (een PVV’er tegen wie aangifte is gedaan wegens bedreiging en intimidatie, red.), de teleurstelling rond de film Fitna en eerder de virtuele electorale aderlating toen Rita Verdonk furore maakte, kwam hij telkens weer terug. Zijn partij is strak georganiseerd en zijn politiek talent onmiskenbaar. He’ll be back”.

In hoeverre zal Geert Wilders, naar aanleiding van de kritiek op de partij, daadwerkelijk iets veranderen aan zijn manier van politiek bedrijven met het oog op het imago van zijn partij?
“Van de weinige blikken achter de PVV-schermen, weten we dat Wilders erg gericht is op de media en het imago van zijn partij wel degelijk ter harte neemt. Hij past zich aan en leert van vroegere fouten. Hij is geen koppige Zeeuw zoals Balkenende en niet te beroerd om toe te geven dat hij af en toe wat ver gaat. Wanneer we voorbij de recente incidenten kijken, kunnen we niet anders dan concluderen dat zijn strategie vrij goed werkt. Why should he change a winning formula?”

© 2012 Leon van Wijk/'Medium' Magazine – Niets uit deze publicatie mag worden overgenomen zonder toestemming van de auteur.

The Voice UK: strijd tussen zenders

Artikel Medium Online.

Hoewel talentenjacht The Voice is bedoeld als strijd tussen verschillende coaches, gaan in Engeland vooral verschillende zenders de strijd aan. Afgelopen zaterdag ging The Voice UK in première op BBC1, recht tegenover de start van het nieuwe seizoen van Britain’s Got Talent op ITV1. Wat ging er aan deze opzettelijke ‘ratings clash’ vooraf, hoe ziet The Voice UK eruit en wie lacht het laatst?

Biedoorlog
Talentenjachten vormen al jaren één van de best bekeken genres op de Britse televisie. De meeste grote zoektochten (zoals X Factor) zijn in handen van de grootste commerciële omroep ITV, maar BBC heeft met Strictly Come Dancing een troef in handen. Dit format is ook in Nederland op televisie geweest als Dancing With The Stars en komt dit najaar onder de originele naam terug bij de publieke omroep, met Reinout Oerlemans als presentator. Gezien het Amerikaanse succes van The Voice, wil ITV het format hebben omdat de kijkcijfers van X Factor dalen. BBC wil The Voice binnenhalen als vervanging van het gecancelde So You Think You Can Dance. Hoewel ITV naar verluid tien miljoen pond meer heeft geboden dan BBC, is The Voice nu toch te zien bij die laatste, publieke zender.

Het gehele blog is gepubliceerd op Medium Online.

Recensie: Cher Lloyd - 'Sticks + Stones'

Sla een Engelse tabloidkrant open en Cher Lloyd staat erin. Eind 2010 werd ze vierde bij de Britse X-Factor, maar haar debuutalbum was er bijna niet geweest. Tijdens X-Factor werd ze namelijk online keihard gepest en daardoor zag ze een muzikale carrière niet meer zitten. Cher zette echter door en met 'Sticks + Stones' moet ze zichzelf bewijzen.

Cher Lloyd vindt het tot daar aan toe dat ze zelf online wordt gepest tijdens haar X-Factor-avontuur, maar als haar moeder met de dood wordt bedreigd, slaan de stoppen door. De dan zeventienjarige Lloyd doet zich in de media voor als onaangedaan en maakt zich zo niet geliefd. Daarnaast geeft ze publiekelijk af op haar mentor Cheryl Cole, die haar na hun samenwerking nooit meer heeft gebeld. Cher heeft spijt en begint een charmeoffensief om uit te leggen dat ze tijdens X-Factor niet zichzelf was. Haar grote ogen maken dit album echter niet beter.

De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.

De 'actieve student' is iemand die veel zuipt en niet studeert

Artikel gepubliceerd in De Volkskrant van zaterdag 3 maart 2012.
Lees het artikel ook op de website van De Volkskrant, slechts reacties aldaar worden gelezen.

Studenten die een jaar lang een bestuursfunctie bekleden, hoeven geen collegegeld meer te betalen. Althans, als het aan de VVD en D66 ligt. Geweldig idee. Iedereen wil namelijk een student met een bestuursfunctie zijn. Je moet het soort mens zijn dat met een potlood een bestuursfunctie op zijn of haar CV schrijft om te zien hoe dat er uitziet en er vervolgens alles aan doet om die functie te krijgen omdat het toch wel erg leuk staat. Heeft deze student de bestuursfunctie, dan geniet hij aanzien onder zijn gelijken. Of, concreet, de besturende student is degene die inschenkt.
            Actieve studenten moeten de ruimte krijgen om zich te ontplooien, dat is de reden voor dit idee. En zich ontplooien, is wat ze doen. Waar hun leven vóór hun bestuursfunctie met name bestond uit zuipen en een beetje studeren, bestaat het tijdens hun bestuursfunctie uit zuipen, het organiseren van borrels waar ze samen kunnen zuipen en het versturen van uitnodigingen voor die borrels waarin het woord ‘leuk’ in alle zinnen terugkomt.
            Volgens Boris van der Ham van D66 moet de bestuursfunctie ‘in alle gevallen [een] actieve studentenbijdrage [zijn], van groot belang voor de ontwikkeling van de student, voor het studieklimaat en voor Nederland’. Zo komen niet alleen bestuurders van studentenverenigingen, maar ook deelnemers aan wetenschappelijke projecten in aanmerking voor de regeling. Een eerlijk punt, want dit soort bestuursfuncties draagt duidelijk bij aan de ontplooiing van student en land.
            Die ontplooiing van deze buitengewoon wereldwijze studenten die door hun bestuursfunctie blijk geven van een gezond relativeringsvermogen (hik), is volgens Anne Wil Lucas van de VVD ‘goed voor de studenten, de universiteit en het BV Nederland’. En daar heeft ze gelijk in.
            De studenten, allereerst, hebben namelijk een ‘leuk’ jaar. De universiteit, ten tweede, heeft volgens Lucas baat bij actieve studenten, actief op allerlei gebieden behalve het academische. Dat is voordelig voor de universiteit, omdat de besturende studenten nu in al hun volwassenheid feesten aan het organiseren zijn en dus geen tijd hebben om de netwerkcontacten van de academici te dwarsbomen.
            Voor het bedrijf Nederland is de bestuurlijke ontplooiing nog het meest handig. Een bedrijf weet meteen wat voor vlees het in de kuip heeft. Als ik namelijk de baas zou zijn van een bedrijf, zouden de mensen met een bestuursfunctie nog wel de laatste zijn die ik zou aannemen. Dus jij hebt een jaar lang niet gestudeerd, maar in een continue staat van vergeten-zijn van de vorige, maar uitkijken naar de volgende borrel geleefd? Doe mij die student maar die dat jaar wél gestudeerd heeft. Sinds wanneer noemen we zo’n student niet meer actief en studenten die niet studeren wel actief?
            In dit kader is het inderdaad een goed idee om de bestuurders onder ons geen collegegeld te laten betalen. Ze worden namelijk al genoeg gestraft als ze bij het solliciteren te horen krijgen dat de werkgever de ijverige student verkiest boven de huichelachtige, egoïstische en berekenende CV-builder die weinig besef heeft van wat er in de wereld gebeurt, maar wél heel goed weet waar het beste bier het goedkoopst is.
            Volgens het ingediende voorstel mogen universiteiten zelf bepalen of zij een regeling voor collegegeldvrij studeren willen invoeren. Doe het voor die arme bestuurders! Het is misschien wel de laatste fatsoenlijke functie die ze op hun CV kunnen schrijven.

Recensie: Christina Perri - 'lovestrong.'

Als je wilt doorbreken als artiest kun je audities aflopen en wachten tot de stoelen zich omdraaien. Je kunt ook in een restaurantje broodjes gaan serveren en wachten tot je nummer wordt gebruikt tijdens een choreografie in 'So You Think You Can Dance' (SYTYCD). Het gebeurde Christina Perri, die hierdoor een internationale hit had met 'Jar of Hearts'. Is het beter dat er van Christina nu geen broodjes, maar albums over de toonbank gaan?

De Amerikaanse Christina heeft op haar vijfentwintigste genoeg meegemaakt om het indrukwekkende 'Jar Of Hearts' te schrijven. Zo trouwt de flink getatoeëerde Christina op haar eenentwintigste en scheidt ze op dezelfde leeftijd. Christina is dan ook verbaasd dat ze binnen no time van onbekende serveerster naar hitzangeres is geëvolueerd, terwijl ze gewoon zichzelf is gebleven. Twee weken nadat haar single in 'SYTYCD' is gebruikt, vertolkt ze het nummer daar live en binnen een maand gaan er 200.000 exemplaren over de digitale toonbank. Dit debuutalbum doet vermoeden dat Christina voorlopig niet meer hoeft te serveren.

De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.

Moeilijkewoordjes.nl: Entameren

In de wetenschap is een af en toe gehoorde formulering dat een bepaald onderzoek door een stichting geëntameerd is. Geënta-wat?

Het Nederlandse werkwoord ‘entameren’ is afkomstig van het Franse werkwoord ‘entamer’ (aansnijden, beginnen), dat op zijn beurt volgens de Etymologiebank komt van de middeleeuws Latijnse samenstelling ‘intaminare’ (aantasten, beginnen). In het Nederlands betekent het woord volgens Woorden.org ‘aanvangen’, ‘aanvatten’, ‘beginnen met’ (in de zin van een onderhandeling) en ‘aanknopen’ (in de zin van een gesprek dat je begint). Daarnaast noemt de website het synoniem ‘opstarten’ en de meer figuurlijke betekenis ‘aansnijden’, iets wat in het Nederlands ook met een onderwerp gebeurt en betekent dat dit ter sprake wordt gebracht.

Het gehele blog is gepubliceerd op Moeilijkewoordjes.nl.

Recensie: Lana del Rey - 'Born To Die'

Omstreden, dat is het talent van Lana del Rey. Waar haar single 'Video Games' door sommigen een popklassieker wordt genoemd en voor menig muziekmedium reden genoeg vormt Lana op de cover te zetten, vinden anderen Del Rey een bedacht product. Is dit album sterk genoeg om critici de mond te snoeren?

De verwijten aan het adres van Lana del Rey zijn niet mild. Zo zou Lana haar talent niet op eigen kracht onder de aandacht hebben gebracht, maar zou haar miljonairsvader hierbij een handje hebben geholpen. Del Rey reageert artiest-onwaardig op alle kritiek door te zeggen dat muziek niet haar belangrijkste focus is en dat ze niet de intentie heeft na 'Born to Die' een derde album te maken, omdat ze het gevoel heeft alles al te hebben gezegd. Voor iemand die muziek er maar bij doet, heeft Lana echter een album afgeleverd dat naar meer smaakt.

De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.