Met haar nieuwe album 'Lotus' wil Christina Aguilera laten horen dat ze zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. De titel verwijst naar de lotusbloem, volgens Aguilera 'een bloem die blijft boeien'. Is Christina's plaat ook zo boeiend?
De twintig jaar geleden in The Mickey Mouse Club zo schattige Christina Aguilera heeft zich niet alleen ontpopt tot wereldster met een van de krachtigste stemmen in de popmuziek, maar ook tot foute schoondochter die op foto's slechts zelden helemaal gekleed is. Christina heeft haar sexy imago verre van nodig, want met 'Hurt' en 'Beautiful' is Aguilera verantwoordelijk voor enkele van de mooiste nummers van het vorige decennium. Na de vermakelijke albums 'Stripped' en 'Back To Basics' kwam Christina in 2010 met 'Bionic', een interessante, elektronische plaat, die Aguilera niet het hitlijstsucces opleverde waaraan ze gewend was. Hoewel Christina 'Bionic' recentelijk als 'meesterwerk' beschreef, ziet Aguilera toch reden om haar nieuwe album 'Lotus' een 'wedergeboorte' te noemen. De herboren Christina klinkt echter niet erg vernieuwend.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Posts tonen met het label Recensie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Recensie. Alle posts tonen
donderdag 10 januari 2013
Recensie: Rihanna - Unapologetic
De laatste single van Rihanna's vorige album was nog geen drie weken uit toen Rihanna met 'Diamonds' een nieuw album inluidde. Met 'Unapologetic' wil ze duidelijk maken dat mensen over haar werk mogen oordelen, maar niet over haar privéleven. Is Rihanna's nieuwe plaat net zo spraakmakend als haar privéperikelen zijn?
Sinds 2005 komt Rihanna ieder jaar, behalve in 2008, met een nieuw album. Hoewel ze daarvoor al jarenlang niet meer doet dan zingen en sporadisch een woordje schrijven, is dat een prestatie. Terwijl Rihanna vroeg in haar carrière zei dat ze haar hart en ziel in haar muziek legde, hoorde een journalist van mannenblad GQ haar dit jaar iets heel anders zeggen. Rihanna zei niet dat ze mensen wil raken of vermaken; ze zei dat het haar om één ding gaat: twitteren, retweeten en trending topics. Voor 'Unapologetic' is zelfs een retweet echter te veel eer.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Sinds 2005 komt Rihanna ieder jaar, behalve in 2008, met een nieuw album. Hoewel ze daarvoor al jarenlang niet meer doet dan zingen en sporadisch een woordje schrijven, is dat een prestatie. Terwijl Rihanna vroeg in haar carrière zei dat ze haar hart en ziel in haar muziek legde, hoorde een journalist van mannenblad GQ haar dit jaar iets heel anders zeggen. Rihanna zei niet dat ze mensen wil raken of vermaken; ze zei dat het haar om één ding gaat: twitteren, retweeten en trending topics. Voor 'Unapologetic' is zelfs een retweet echter te veel eer.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
maandag 26 november 2012
Recensie: Robbie Williams - 'Take The Crown'
Robbie Williams windt er geen doekjes om: hij heeft nog één kans om de wereld te veroveren en daarvoor is zijn nieuwe album 'Take The Crown' zijn munitie. Strijdlust genoeg bij Williams, maar hoe klinkt zijn bewapening?
Van ontroeren op pianoballads tot swingen op jazz, rappen op elektronica en stembandvernieling op rock; in zijn 22 jaar durende carrière heeft Robbie Williams het allemaal gedaan. Omdat de bestverkopende Britse soloartiest aller tijden werd getergd door stemmen in zijn hoofd die riepen dat zijn muziek slecht was, verruilde Williams in 2004 zijn kwajongensachtige speelsheid voor serieuze volwassenheid, wat hem met 'Intensive Care' en 'Reality Killed The Video Star' zijn tekstueel diepgaandste albums opleverde. Zijn laatste album bevatte volgens Robbie echter geen hits, terwijl hij die zo graag scoort. Daarom geeft Williams nu, gesetteld met vrouw en dochter Teddy, toe aan zijn succesverslaving en hij bewijst nog steeds een goede neus te hebben voor hitmateriaal.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Van ontroeren op pianoballads tot swingen op jazz, rappen op elektronica en stembandvernieling op rock; in zijn 22 jaar durende carrière heeft Robbie Williams het allemaal gedaan. Omdat de bestverkopende Britse soloartiest aller tijden werd getergd door stemmen in zijn hoofd die riepen dat zijn muziek slecht was, verruilde Williams in 2004 zijn kwajongensachtige speelsheid voor serieuze volwassenheid, wat hem met 'Intensive Care' en 'Reality Killed The Video Star' zijn tekstueel diepgaandste albums opleverde. Zijn laatste album bevatte volgens Robbie echter geen hits, terwijl hij die zo graag scoort. Daarom geeft Williams nu, gesetteld met vrouw en dochter Teddy, toe aan zijn succesverslaving en hij bewijst nog steeds een goede neus te hebben voor hitmateriaal.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
woensdag 10 oktober 2012
Recensie: Mika - The Origin Of Love
Toen Mika zijn vorige album maakte, deelde hij het werkproces in video's met zijn fans en het resultaat was een lekkere plaat. Zijn derde album 'The Origin Of Love' heeft Mika echter in stilte bekokstoofd. De verrassing is dus groter, maar hoe aangenaam is die?
Weinig artiesten maken zo'n droomdebuutalbum als Mika in 2007 met zijn veelzijdige 'Life In Cartoon Motion'. De opvolger, 'The Boy Who Knew Too Much', was meer gelaagd en minder licht verteerbaar. Na zijn tweede plaat beleefde Mika een moeilijke tijd; hij verloor de liefde en bijna zijn zus. Zij overleefde echter haar val uit een raam, doordat de spijlen die haar doorboorden tevens haar val braken. Toen Mika opnieuw verliefd werd, was het hem duidelijk dat het leven om liefde draait. Zijn nieuwe album 'The Origin Of Love' staat daarom vol liefdesliedjes en hoewel gelukkige artiesten vaak weinig moois schrijven, werkt Mika's vrolijkheid aanstekelijk.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Weinig artiesten maken zo'n droomdebuutalbum als Mika in 2007 met zijn veelzijdige 'Life In Cartoon Motion'. De opvolger, 'The Boy Who Knew Too Much', was meer gelaagd en minder licht verteerbaar. Na zijn tweede plaat beleefde Mika een moeilijke tijd; hij verloor de liefde en bijna zijn zus. Zij overleefde echter haar val uit een raam, doordat de spijlen die haar doorboorden tevens haar val braken. Toen Mika opnieuw verliefd werd, was het hem duidelijk dat het leven om liefde draait. Zijn nieuwe album 'The Origin Of Love' staat daarom vol liefdesliedjes en hoewel gelukkige artiesten vaak weinig moois schrijven, werkt Mika's vrolijkheid aanstekelijk.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
vrijdag 28 september 2012
Recensie: Carly Rae Jepsen - Kiss
Als iemand met een stem zo schattig als die van Carly Rae Jepsen vraagt of je haar misschien wilt bellen, kun je niet weigeren. Nu wil Carly graag dat je naar haar nieuwe album 'Kiss' luistert, maar de vraag is of die uitnodiging net zo onweerstaanbaar is.
Carly Rae Jepsen werd in 2007 derde bij Canadian Idol. Maar pas begin dit jaar verwierf ze internationale bekendheid, nadat Justin Bieber twitterde over Carly's single 'Call Me Maybe'. Carly is met haar uiterst brave imago de Taylor Swift van de popmuziek. Ze vindt het alleen maar vleiend dat mensen haar jonger schatten dan 26 jaar dankzij haar altijd dartele en kleurrijke voorkomen. Sinds haar debuutalbum 'Tug Of War' is Carly naar eigen zeggen gegroeid als artieste en ze vergelijkt haar nieuwe nummers met kleding van Versace en Moschino, omdat ze 'stralen'. Grauw is haar album inderdaad niet, maar je kunt je geld beter aan kleding uitgeven.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Carly Rae Jepsen werd in 2007 derde bij Canadian Idol. Maar pas begin dit jaar verwierf ze internationale bekendheid, nadat Justin Bieber twitterde over Carly's single 'Call Me Maybe'. Carly is met haar uiterst brave imago de Taylor Swift van de popmuziek. Ze vindt het alleen maar vleiend dat mensen haar jonger schatten dan 26 jaar dankzij haar altijd dartele en kleurrijke voorkomen. Sinds haar debuutalbum 'Tug Of War' is Carly naar eigen zeggen gegroeid als artieste en ze vergelijkt haar nieuwe nummers met kleding van Versace en Moschino, omdat ze 'stralen'. Grauw is haar album inderdaad niet, maar je kunt je geld beter aan kleding uitgeven.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Recensie: Pink - The Truth About Love
De naam van P!nks laatste album, 'Greatest Hits… So Far!!!' uit 2010, doet vermoeden dat P!nk nog meer hits wil maken. P!nk benadrukt dat de geboorte van dochter Willow in 2011 haar niet heeft veranderd; ze is nog steeds 'nuts' en 'angry'. Hoeveel hitmateriaal bevat P!nks nieuwe album 'The Truth About Love'?
Het settelen met haar man en kind zorgde voor een hoogtepunt in P!nks privéleven, maar het stoppen met roken bracht iets anders tot een nieuwe hoogte: haar stem. Ze kan sinds kort een octaaf hoger zingen en dat laat P!nk horen op 'The Truth About Love', haar zesde studioalbum sinds haar debuut uit 2000. Het is 'in' om dancenummers te maken, maar daar heeft P!nk naar eigen zeggen geen zin in; ze doet liever haar eigen ding. Ze is weliswaar niet achter de dancetrend aangehuppeld, maar trouw aan zichzelf blijft ze op dit album niet.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Het settelen met haar man en kind zorgde voor een hoogtepunt in P!nks privéleven, maar het stoppen met roken bracht iets anders tot een nieuwe hoogte: haar stem. Ze kan sinds kort een octaaf hoger zingen en dat laat P!nk horen op 'The Truth About Love', haar zesde studioalbum sinds haar debuut uit 2000. Het is 'in' om dancenummers te maken, maar daar heeft P!nk naar eigen zeggen geen zin in; ze doet liever haar eigen ding. Ze is weliswaar niet achter de dancetrend aangehuppeld, maar trouw aan zichzelf blijft ze op dit album niet.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
maandag 16 juli 2012
Recensie: Marina and the Diamonds - Electra Heart
Wie de Welsh-Griekse Marina Diamandis (bekend als Marina and the Diamonds) interviewt, krijgt van de platenmaatschappij het verzoek niet te veel naar Marina's royale voorgevel te staren. Bij het beluisteren van haar tweede album 'Electra Heart' moet je het doen met een foto van Marina's gezicht als sleeve, des te meer aandacht dus voor de muziek. Hoe klinkt het nieuwe album?
De 26-jarige Marina bracht haar debuutalbum uit in 2010 en begaf zich daarmee op melancholische, licht excentrieke paadjes vlak naast de snelweg van de mainstream popmuziek. 'Electra Heart' bevindt zich in dat opzicht op de meer radiovriendelijke en prima begaanbare afslag van de 'mainstreamsnelweg'. Twee jaar geleden gingen Marina en haar vriend uit elkaar, maar deze plaat is volgens Marina een 'anti-break-up'-album. Ze zingt met humor over liefde. Waarom? Marina: "Je moet lachen, anders huil je!"
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
De 26-jarige Marina bracht haar debuutalbum uit in 2010 en begaf zich daarmee op melancholische, licht excentrieke paadjes vlak naast de snelweg van de mainstream popmuziek. 'Electra Heart' bevindt zich in dat opzicht op de meer radiovriendelijke en prima begaanbare afslag van de 'mainstreamsnelweg'. Twee jaar geleden gingen Marina en haar vriend uit elkaar, maar deze plaat is volgens Marina een 'anti-break-up'-album. Ze zingt met humor over liefde. Waarom? Marina: "Je moet lachen, anders huil je!"
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
vrijdag 13 juli 2012
Recensie: Cheryl - A Million Lights
De Britten noemen Cheryl Cole hun 'nation's sweetheart'. Het volk heeft het oud-X-Factor-jurylid omarmd nadat ze slachtoffer werd van achtereenvolgens haar overspelige man (voetballer Ashley Cole) en de tabloidpers. Cheryls derde album 'A Million Lights' moet haar redelijke debuut en matige tweede plaat makkelijk kunnen overtreffen, maar lukt Cheryl dat?
Als Cheryl Cole de Nederlandse media haalt, is dat vaak als stijlicoon. Cole draait echter al tien jaar mee als zangeres. Eind 2002 deed ze mee aan 'Popstars: The Rivals' en het resultaat was girlband Girls Aloud, in 2007 en 2011 vermeld in het Guinness Book of Records als de meest succesvolle groep uit een realityshow. In 2009 laste de groep een pauze in en sindsdien heeft vooral Cheryl furore gemaakt als soloartiest. In 2009 én 2010 riep FHM haar uit tot de meest sexy vrouw ter wereld en in 2011 werd Cheryl na een poll van Virgin Media verkozen tot het beste televisiejurylid. Nu is de muziek Cheryls 'eerste prioriteit', maar 'A Million Lights' hoort veeleer thuis in rijtjes met 'de slechtste' dan in lijstjes met 'de beste'.
Het gehele blog is gepubliceerd op Studenten.net.
Als Cheryl Cole de Nederlandse media haalt, is dat vaak als stijlicoon. Cole draait echter al tien jaar mee als zangeres. Eind 2002 deed ze mee aan 'Popstars: The Rivals' en het resultaat was girlband Girls Aloud, in 2007 en 2011 vermeld in het Guinness Book of Records als de meest succesvolle groep uit een realityshow. In 2009 laste de groep een pauze in en sindsdien heeft vooral Cheryl furore gemaakt als soloartiest. In 2009 én 2010 riep FHM haar uit tot de meest sexy vrouw ter wereld en in 2011 werd Cheryl na een poll van Virgin Media verkozen tot het beste televisiejurylid. Nu is de muziek Cheryls 'eerste prioriteit', maar 'A Million Lights' hoort veeleer thuis in rijtjes met 'de slechtste' dan in lijstjes met 'de beste'.
Het gehele blog is gepubliceerd op Studenten.net.
donderdag 21 juni 2012
Recensie: Amy Macdonald - Life In A Beautiful Light
Met haar eerste twee albums heeft de Schotse Amy Macdonald de lat voor haar derde plaat flink hoog gelegd. Na haar tour in 2010 nam ze een jaar pauze om tijd door te brengen met vrienden en familie. Ondertussen werkte ze aan 'Life In A Beautiful Light', een volgens Macdonald laid-back, positief album, geïnspireerd door het alledaagse leven.
Amy Macdonald past met haar 'doe maar gewoon'-instelling prima bij Nederland. 'This Is The Life' was de best verkochte single van 2008 en daarmee is Amy de eerste vrouwelijke, Britse soloartiest die in Nederland een 'hit van het jaar' op haar naam heeft staan. Na haar ingetogen debuutplaat volgde het instrumentaal groots aangeklede 'A Curious Thing', maar voor haar derde plaat keerde ze letterlijk en figuurlijk terug naar haar roots. Op 'Life In A Beautiful Light' zijn het dan ook Amy en haar gitaar die de klok slaan.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Amy Macdonald past met haar 'doe maar gewoon'-instelling prima bij Nederland. 'This Is The Life' was de best verkochte single van 2008 en daarmee is Amy de eerste vrouwelijke, Britse soloartiest die in Nederland een 'hit van het jaar' op haar naam heeft staan. Na haar ingetogen debuutplaat volgde het instrumentaal groots aangeklede 'A Curious Thing', maar voor haar derde plaat keerde ze letterlijk en figuurlijk terug naar haar roots. Op 'Life In A Beautiful Light' zijn het dan ook Amy en haar gitaar die de klok slaan.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
dinsdag 22 mei 2012
Recensie: VanVelzen - The Rush Of Life
Als de meest eerlijke coach bij The Voice of Holland moet je je bewijzen als je zelf een nieuw album uitbrengt. Alsof dat niet genoeg is, riep nieuwe coach Trijntje Oosterhuis dat ze Roel van Velzen meer jurylid dan artiest vindt. Snoert VanVelzen haar de mond met zijn nieuwe album The Rush Of Life?
Vijf jaar geleden brak VanVelzen door met 'Baby Get Higher', onder andere na zijn optredens bij De Wereld Draait Door. Na het platina 'Unwind' en het gouden 'Take Me In & Hear Me Out' is het tijd voor zijn derde album. Het gaat VanVelzen voor de wind: in de eerste minuut van 2011 trouwt hij met zijn vriendin en dit jaar krijgt het stel hun eerste kind. 'The Rush Of Life' ademt dan ook vrolijke positiviteit en dat is voor VanVelzen heel fijn, maar voor de luisteraar weinig interessant.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Vijf jaar geleden brak VanVelzen door met 'Baby Get Higher', onder andere na zijn optredens bij De Wereld Draait Door. Na het platina 'Unwind' en het gouden 'Take Me In & Hear Me Out' is het tijd voor zijn derde album. Het gaat VanVelzen voor de wind: in de eerste minuut van 2011 trouwt hij met zijn vriendin en dit jaar krijgt het stel hun eerste kind. 'The Rush Of Life' ademt dan ook vrolijke positiviteit en dat is voor VanVelzen heel fijn, maar voor de luisteraar weinig interessant.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
dinsdag 20 maart 2012
Recensie: Cher Lloyd - 'Sticks + Stones'
Sla een Engelse tabloidkrant open en Cher Lloyd staat erin. Eind 2010 werd ze vierde bij de Britse X-Factor, maar haar debuutalbum was er bijna niet geweest. Tijdens X-Factor werd ze namelijk online keihard gepest en daardoor zag ze een muzikale carrière niet meer zitten. Cher zette echter door en met 'Sticks + Stones' moet ze zichzelf bewijzen.
Cher Lloyd vindt het tot daar aan toe dat ze zelf online wordt gepest tijdens haar X-Factor-avontuur, maar als haar moeder met de dood wordt bedreigd, slaan de stoppen door. De dan zeventienjarige Lloyd doet zich in de media voor als onaangedaan en maakt zich zo niet geliefd. Daarnaast geeft ze publiekelijk af op haar mentor Cheryl Cole, die haar na hun samenwerking nooit meer heeft gebeld. Cher heeft spijt en begint een charmeoffensief om uit te leggen dat ze tijdens X-Factor niet zichzelf was. Haar grote ogen maken dit album echter niet beter.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Cher Lloyd vindt het tot daar aan toe dat ze zelf online wordt gepest tijdens haar X-Factor-avontuur, maar als haar moeder met de dood wordt bedreigd, slaan de stoppen door. De dan zeventienjarige Lloyd doet zich in de media voor als onaangedaan en maakt zich zo niet geliefd. Daarnaast geeft ze publiekelijk af op haar mentor Cheryl Cole, die haar na hun samenwerking nooit meer heeft gebeld. Cher heeft spijt en begint een charmeoffensief om uit te leggen dat ze tijdens X-Factor niet zichzelf was. Haar grote ogen maken dit album echter niet beter.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
donderdag 1 maart 2012
Recensie: Christina Perri - 'lovestrong.'
Als je wilt doorbreken als artiest kun je audities aflopen en wachten tot de stoelen zich omdraaien. Je kunt ook in een restaurantje broodjes gaan serveren en wachten tot je nummer wordt gebruikt tijdens een choreografie in 'So You Think You Can Dance' (SYTYCD). Het gebeurde Christina Perri, die hierdoor een internationale hit had met 'Jar of Hearts'. Is het beter dat er van Christina nu geen broodjes, maar albums over de toonbank gaan?
De Amerikaanse Christina heeft op haar vijfentwintigste genoeg meegemaakt om het indrukwekkende 'Jar Of Hearts' te schrijven. Zo trouwt de flink getatoeëerde Christina op haar eenentwintigste en scheidt ze op dezelfde leeftijd. Christina is dan ook verbaasd dat ze binnen no time van onbekende serveerster naar hitzangeres is geëvolueerd, terwijl ze gewoon zichzelf is gebleven. Twee weken nadat haar single in 'SYTYCD' is gebruikt, vertolkt ze het nummer daar live en binnen een maand gaan er 200.000 exemplaren over de digitale toonbank. Dit debuutalbum doet vermoeden dat Christina voorlopig niet meer hoeft te serveren.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
De Amerikaanse Christina heeft op haar vijfentwintigste genoeg meegemaakt om het indrukwekkende 'Jar Of Hearts' te schrijven. Zo trouwt de flink getatoeëerde Christina op haar eenentwintigste en scheidt ze op dezelfde leeftijd. Christina is dan ook verbaasd dat ze binnen no time van onbekende serveerster naar hitzangeres is geëvolueerd, terwijl ze gewoon zichzelf is gebleven. Twee weken nadat haar single in 'SYTYCD' is gebruikt, vertolkt ze het nummer daar live en binnen een maand gaan er 200.000 exemplaren over de digitale toonbank. Dit debuutalbum doet vermoeden dat Christina voorlopig niet meer hoeft te serveren.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
vrijdag 24 februari 2012
Recensie: Lana del Rey - 'Born To Die'
Omstreden, dat is het talent van Lana del Rey. Waar haar single 'Video Games' door sommigen een popklassieker wordt genoemd en voor menig muziekmedium reden genoeg vormt Lana op de cover te zetten, vinden anderen Del Rey een bedacht product. Is dit album sterk genoeg om critici de mond te snoeren?
De verwijten aan het adres van Lana del Rey zijn niet mild. Zo zou Lana haar talent niet op eigen kracht onder de aandacht hebben gebracht, maar zou haar miljonairsvader hierbij een handje hebben geholpen. Del Rey reageert artiest-onwaardig op alle kritiek door te zeggen dat muziek niet haar belangrijkste focus is en dat ze niet de intentie heeft na 'Born to Die' een derde album te maken, omdat ze het gevoel heeft alles al te hebben gezegd. Voor iemand die muziek er maar bij doet, heeft Lana echter een album afgeleverd dat naar meer smaakt.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
De verwijten aan het adres van Lana del Rey zijn niet mild. Zo zou Lana haar talent niet op eigen kracht onder de aandacht hebben gebracht, maar zou haar miljonairsvader hierbij een handje hebben geholpen. Del Rey reageert artiest-onwaardig op alle kritiek door te zeggen dat muziek niet haar belangrijkste focus is en dat ze niet de intentie heeft na 'Born to Die' een derde album te maken, omdat ze het gevoel heeft alles al te hebben gezegd. Voor iemand die muziek er maar bij doet, heeft Lana echter een album afgeleverd dat naar meer smaakt.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
vrijdag 2 december 2011
Recensie: Rihanna - Talk That Talk
Weinig artiesten zijn zo productief als Rihanna: 'Talk That Talk' is haar zesde album in zeven jaar. Haar manager noemt artiesten die minder vaak albums uitbrengen 'wegwerpartiesten' en is ervan overtuigd dat 'Talk That Talk' alleen hits bevat. Gaan kwantiteit en kwaliteit bij Rihanna dan wel samen?
Met meer dan twintig miljoen verkochte albums behoort Rihanna onmiskenbaar tot de meest succesvolle artiesten van de afgelopen jaren. Waar de andere grote namen van vandaag (zoals Lady GaGa en Beyoncé) singer-songwriters zijn, is Rihanna vooral singer-dancer. Dat is opmerkelijk, want hoewel haar stomende liveoptredens leuk zijn om naar te kijken, zijn haar matige live vocalen zeker geen lust voor het oor. De drang om zich schrijvend te bewijzen kent Rihanna echter niet; haar tekstuele aandeel is weer gering (ze schrijft mee aan vier nummers). Hoewel Rihanna op het album niet kan profiteren van haar voornaamste (uiterlijke) kwaliteit, lukt het haar met 'Talk That Talk' toch best te vermaken.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
Met meer dan twintig miljoen verkochte albums behoort Rihanna onmiskenbaar tot de meest succesvolle artiesten van de afgelopen jaren. Waar de andere grote namen van vandaag (zoals Lady GaGa en Beyoncé) singer-songwriters zijn, is Rihanna vooral singer-dancer. Dat is opmerkelijk, want hoewel haar stomende liveoptredens leuk zijn om naar te kijken, zijn haar matige live vocalen zeker geen lust voor het oor. De drang om zich schrijvend te bewijzen kent Rihanna echter niet; haar tekstuele aandeel is weer gering (ze schrijft mee aan vier nummers). Hoewel Rihanna op het album niet kan profiteren van haar voornaamste (uiterlijke) kwaliteit, lukt het haar met 'Talk That Talk' toch best te vermaken.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net.
woensdag 16 november 2011
De Schijf Van Vijf
Over de rubriek
De ene recensent vindt een bepaalde plaat ge-wel-dig, terwijl de andere er hooguit de poot van zijn wiebelende tafel mee wil ondersteunen. Daarom riep Musicmaker de Schijf Van Vijf in het leven: een vakrecensent en iemand 'uit het veld' geven onafhankelijk hun mening over vijf nieuwe albums. Deze maand bespreken Leon van Wijk, muziekredacteur bij Studenten.net en redacteur bij Medium, een magazine over communicatiewetenschap en Wouter de Boer, eindredacteur bij KindaMuzik, schrijver van concertaankondigingen voor het Groningse poppodium Vera en concertprogrammeur de nieuwe releases van De Dijk, Nobody Beats The Drum, The Devil's Blood, The Hype en Spinvis. (Bron: Musicmaker)
Musicmaker ligt nu in de winkel; de PDF-bestanden van de rubriek kunnen hier worden bekeken:
Pagina 1 en Pagina 2.
Recensies
Nobody Beats The Drum – Currents
Het lijkt alsof er een einde is gekomen aan het Britste monopolie op het maken van goede elektro; het Nederlandse Nobody Beats The Drum doet niet onder voor de huidige Britse elektronicageneratie en is misschien zelfs origineler. Hoewel het makkelijk zou zijn om de Engelse werkwijze te kopiëren en op zeker te spelen, is van de overgeproduceerdheid die Britse elektro vaak kenmerkt, op dit album zeker geen sprake. De ruwe randjes zijn op Currents niet weg gepolijst, wat resulteert in een alles behalve voorspelbare plaat. Hoewel alle tracks even dansbaar zijn en rauw in het gehoor liggen, eindigen sommige van de nummers lang niet zo sterk als ze beginnen doordat de aanvankelijk geïntroduceerde melodieën niet overal even sterk worden uitgebouwd. Dat wordt echter goedgemaakt door het treffende oor voor detail dat, geuit in de vorm van verrassende geluidseffecten, dit album zo prettig gestoord laat klinken. Niet zo commercieel, maar voor zowel Nederlandse als internationale begrippen een hele fijne plaat.
De Dijk – Scherp De Zeis
Opgericht in 1981 is De Dijk een oude rot in het Nederlandstalige vak. Na een samenwerking met Solomon Burke (een project dat de band door Burke’s plotselinge overlijden niet in de koude kleren is gaan zitten) is het nu tijd voor het negentiende studioalbum. Op Scherp De Zeis, een cultureel statement dat volgens frontman Huub van der Lubbe verwijst naar de steeds harde wordende samenleving, klinkt de band volgens het persbericht ‘op haar best’ en ‘soulvoller en intenser dan ooit’. Hoewel de spijker hier en daar inderdaad treffend op zijn kop wordt geslagen door de interessante paradoxen en beeldspraken die het melancholische aan dit album nog wat extra kracht mee geven, overtuigt de plaat niet overal. De alom verafgode Van der Lubbe draagt de chansons met karakter, maar de teksten verdienen over het algemeen geen diepzinnigheidsprijs en de instrumentalen zijn slechts in enkele nummers van een kwaliteit die van De Dijk verwacht mag worden. Vernieuwend is de plaat niet, maar De Dijk blijft daarmee wel trouw aan zijn roots. Wie van een band van formaat ook een album van formaat verwachtte, wordt licht teleurgesteld, maar de fans zullen er niet minder hard om meezingen.
Spinvis – tot ziens, Justine Keller
Wie denkt dat poëzie en muziek twee onverenigbare takken van kunst zijn, moet na het beluisteren van deze plaat zijn ongelijk toegeven. Hoewel Spinvis nauwelijks daadwerkelijk rijmt, legt hij wel een treffend woordgebruik aan de dag dat dit album tot de verbeelding doet spreken. Op klein gehouden muziek met subtiele elektronische elementen is de ene zinsnede oppervlakkig, herkenbaar en gedetailleerd specifiek, terwijl de volgende zinsnede door vileine beeldspraak toch weer diepgaand en universeel is. De soms ietwat dubbelzinnige, van intelligentie getuigende passages gaan met name opvallen na meerdere luisterbeurten. Hoewel de verhalende praatzang van Erik de Jong lang niet briljant is, past die prima bij het genre: schijnbaar ongecompliceerd, maar wel degelijk vrij moeilijk om overtuigend uit te voeren. Spinvis kleurt op deze plaat voortdurend netjes binnen de lijnen en een volgend album zou nog interessanter zijn als er vocaal of muzikaal eens grenzen worden overschreden; iets meer kracht of bombast is namelijk wel welkom. Voor liefhebbers een vermakelijke plaat.
The Devil’s Blood – The Thousandfold Epicentre
Voor liefhebbers van het occulte is er eigenlijk maar één medium dat de emoties echt kan dragen en uitdrukken: de muziek. Het fijne aan The Devil's Blood is dat er in hun weliswaar zeker niet licht verteerbare nummers nog wel echt gezóngen wordt en het grote geluid dat daardoor wordt gecreëerd doet makkelijk vergeten dat we hier met een Nederlandse formatie te maken hebben. Een verrassing of enorme verbetering is het album vergeleken met hun eerdere werk niet, maar aangezien dat in dit geval betekent dat het de band wederom is gelukt om een authentiek vet, maar vooral tijdloos album af te leveren dat alleen een tikje melancholischer is dan zijn voorganger, is dat helemaal niet zo erg. Hoewel de stem van The Mouth of Satan vrijwel alle toonhoogtes makkelijk aankan, kennen we aan het einde van de plaat alle kunstjes wel en begint haar jankende stemgeluid op zijn minst te vervelen. De gierende gitaren en de (helaas net iets te) zorgvuldig gedoseerde strijkers vervelen daarentegen allerminst. Een redelijk toegankelijk visitekaartje voor het genre, ondertekend met bloed, dat wel.
The Hype – Have You Heard The Hype?
De Haarlemse band The Hype doet wat te weinig zichzelf respecterende bands en artiesten vandaag de dag doen: ze zijn eerlijk over het feit dat ze van muziek houden en dat uiten door schaamteloos luchtige pop te maken die vooral goed mee te zingen moet zijn. De popmuziek hoeft helemaal niet als mainstream te worden afgedaan, maar is een genre dat net zo moeilijk is te beoefenen als alle andere en net zo goed kan raken. Op de manier waarop de heren van The Hype het doen is het echter allemaal niet zo moeilijk: de liedjes zijn inderdaad tot meezingen uitnodigend, maar de vrolijke, steeds op dezelfde manier opgebouwde niemendalletjes missen diepgang en eigenheid. Het is daarentegen respectabel dat vrijwel alle nummers enorm catchy zijn, maar zo veel refrein is wel de weg van de minste weerstand. De voor jongvolwassenen herkenbare teksten worden goed gezongen door Yorick van Norden, jammer is wel het enorme gebrek aan ballads op de plaat; de twee die erop staan maken duidelijk hoe goed ze daarin uit de verf komen. The Hype moet nog groeien en een eigen geluid ontwikkelen, maar uit dit alleraardigste debuut wordt één ding duidelijk: de potentie is er.
Over Musicmaker
Musicmaker is al meer dan dertig jaar hét allround vakblad voor muzikanten, bands en aanverwanten. Voor een blad over zoiets dynamisch als popmuziek is dat behoorlijk bijzonder. En Musicmaker ís behoorlijk bijzonder.
Wij richten ons niet op één instrument of muziekstijl want wij denken dat jij als muzikant graag verder kijkt dan je neus lang is. Dus lees je over je eigen instrument, maar ook over andere, volg je wat je favoriete bands doen, maar wil je ook weten hoe mindere artiesten het aanpakken. En ben je benieuwd naar de zakelijke kant van popmuziek, achtergrondverhalen en ongezouten meningen. Want laten we eerlijk wezen: uiteindelijk worden we allemaal gedreven door dezelfde passie voor muziek.
De ene recensent vindt een bepaalde plaat ge-wel-dig, terwijl de andere er hooguit de poot van zijn wiebelende tafel mee wil ondersteunen. Daarom riep Musicmaker de Schijf Van Vijf in het leven: een vakrecensent en iemand 'uit het veld' geven onafhankelijk hun mening over vijf nieuwe albums. Deze maand bespreken Leon van Wijk, muziekredacteur bij Studenten.net en redacteur bij Medium, een magazine over communicatiewetenschap en Wouter de Boer, eindredacteur bij KindaMuzik, schrijver van concertaankondigingen voor het Groningse poppodium Vera en concertprogrammeur de nieuwe releases van De Dijk, Nobody Beats The Drum, The Devil's Blood, The Hype en Spinvis. (Bron: Musicmaker)
Musicmaker ligt nu in de winkel; de PDF-bestanden van de rubriek kunnen hier worden bekeken:
Pagina 1 en Pagina 2.
Recensies
Nobody Beats The Drum – Currents
Het lijkt alsof er een einde is gekomen aan het Britste monopolie op het maken van goede elektro; het Nederlandse Nobody Beats The Drum doet niet onder voor de huidige Britse elektronicageneratie en is misschien zelfs origineler. Hoewel het makkelijk zou zijn om de Engelse werkwijze te kopiëren en op zeker te spelen, is van de overgeproduceerdheid die Britse elektro vaak kenmerkt, op dit album zeker geen sprake. De ruwe randjes zijn op Currents niet weg gepolijst, wat resulteert in een alles behalve voorspelbare plaat. Hoewel alle tracks even dansbaar zijn en rauw in het gehoor liggen, eindigen sommige van de nummers lang niet zo sterk als ze beginnen doordat de aanvankelijk geïntroduceerde melodieën niet overal even sterk worden uitgebouwd. Dat wordt echter goedgemaakt door het treffende oor voor detail dat, geuit in de vorm van verrassende geluidseffecten, dit album zo prettig gestoord laat klinken. Niet zo commercieel, maar voor zowel Nederlandse als internationale begrippen een hele fijne plaat.
De Dijk – Scherp De Zeis
Opgericht in 1981 is De Dijk een oude rot in het Nederlandstalige vak. Na een samenwerking met Solomon Burke (een project dat de band door Burke’s plotselinge overlijden niet in de koude kleren is gaan zitten) is het nu tijd voor het negentiende studioalbum. Op Scherp De Zeis, een cultureel statement dat volgens frontman Huub van der Lubbe verwijst naar de steeds harde wordende samenleving, klinkt de band volgens het persbericht ‘op haar best’ en ‘soulvoller en intenser dan ooit’. Hoewel de spijker hier en daar inderdaad treffend op zijn kop wordt geslagen door de interessante paradoxen en beeldspraken die het melancholische aan dit album nog wat extra kracht mee geven, overtuigt de plaat niet overal. De alom verafgode Van der Lubbe draagt de chansons met karakter, maar de teksten verdienen over het algemeen geen diepzinnigheidsprijs en de instrumentalen zijn slechts in enkele nummers van een kwaliteit die van De Dijk verwacht mag worden. Vernieuwend is de plaat niet, maar De Dijk blijft daarmee wel trouw aan zijn roots. Wie van een band van formaat ook een album van formaat verwachtte, wordt licht teleurgesteld, maar de fans zullen er niet minder hard om meezingen.
Spinvis – tot ziens, Justine Keller
Wie denkt dat poëzie en muziek twee onverenigbare takken van kunst zijn, moet na het beluisteren van deze plaat zijn ongelijk toegeven. Hoewel Spinvis nauwelijks daadwerkelijk rijmt, legt hij wel een treffend woordgebruik aan de dag dat dit album tot de verbeelding doet spreken. Op klein gehouden muziek met subtiele elektronische elementen is de ene zinsnede oppervlakkig, herkenbaar en gedetailleerd specifiek, terwijl de volgende zinsnede door vileine beeldspraak toch weer diepgaand en universeel is. De soms ietwat dubbelzinnige, van intelligentie getuigende passages gaan met name opvallen na meerdere luisterbeurten. Hoewel de verhalende praatzang van Erik de Jong lang niet briljant is, past die prima bij het genre: schijnbaar ongecompliceerd, maar wel degelijk vrij moeilijk om overtuigend uit te voeren. Spinvis kleurt op deze plaat voortdurend netjes binnen de lijnen en een volgend album zou nog interessanter zijn als er vocaal of muzikaal eens grenzen worden overschreden; iets meer kracht of bombast is namelijk wel welkom. Voor liefhebbers een vermakelijke plaat.
The Devil’s Blood – The Thousandfold Epicentre
Voor liefhebbers van het occulte is er eigenlijk maar één medium dat de emoties echt kan dragen en uitdrukken: de muziek. Het fijne aan The Devil's Blood is dat er in hun weliswaar zeker niet licht verteerbare nummers nog wel echt gezóngen wordt en het grote geluid dat daardoor wordt gecreëerd doet makkelijk vergeten dat we hier met een Nederlandse formatie te maken hebben. Een verrassing of enorme verbetering is het album vergeleken met hun eerdere werk niet, maar aangezien dat in dit geval betekent dat het de band wederom is gelukt om een authentiek vet, maar vooral tijdloos album af te leveren dat alleen een tikje melancholischer is dan zijn voorganger, is dat helemaal niet zo erg. Hoewel de stem van The Mouth of Satan vrijwel alle toonhoogtes makkelijk aankan, kennen we aan het einde van de plaat alle kunstjes wel en begint haar jankende stemgeluid op zijn minst te vervelen. De gierende gitaren en de (helaas net iets te) zorgvuldig gedoseerde strijkers vervelen daarentegen allerminst. Een redelijk toegankelijk visitekaartje voor het genre, ondertekend met bloed, dat wel.
The Hype – Have You Heard The Hype?
De Haarlemse band The Hype doet wat te weinig zichzelf respecterende bands en artiesten vandaag de dag doen: ze zijn eerlijk over het feit dat ze van muziek houden en dat uiten door schaamteloos luchtige pop te maken die vooral goed mee te zingen moet zijn. De popmuziek hoeft helemaal niet als mainstream te worden afgedaan, maar is een genre dat net zo moeilijk is te beoefenen als alle andere en net zo goed kan raken. Op de manier waarop de heren van The Hype het doen is het echter allemaal niet zo moeilijk: de liedjes zijn inderdaad tot meezingen uitnodigend, maar de vrolijke, steeds op dezelfde manier opgebouwde niemendalletjes missen diepgang en eigenheid. Het is daarentegen respectabel dat vrijwel alle nummers enorm catchy zijn, maar zo veel refrein is wel de weg van de minste weerstand. De voor jongvolwassenen herkenbare teksten worden goed gezongen door Yorick van Norden, jammer is wel het enorme gebrek aan ballads op de plaat; de twee die erop staan maken duidelijk hoe goed ze daarin uit de verf komen. The Hype moet nog groeien en een eigen geluid ontwikkelen, maar uit dit alleraardigste debuut wordt één ding duidelijk: de potentie is er.
Over Musicmaker
Musicmaker is al meer dan dertig jaar hét allround vakblad voor muzikanten, bands en aanverwanten. Voor een blad over zoiets dynamisch als popmuziek is dat behoorlijk bijzonder. En Musicmaker ís behoorlijk bijzonder.
Wij richten ons niet op één instrument of muziekstijl want wij denken dat jij als muzikant graag verder kijkt dan je neus lang is. Dus lees je over je eigen instrument, maar ook over andere, volg je wat je favoriete bands doen, maar wil je ook weten hoe mindere artiesten het aanpakken. En ben je benieuwd naar de zakelijke kant van popmuziek, achtergrondverhalen en ongezouten meningen. Want laten we eerlijk wezen: uiteindelijk worden we allemaal gedreven door dezelfde passie voor muziek.
vrijdag 4 november 2011
Recensie: Kelly Clarkson - Stronger
In 2002 wint Kelly Clarkson de allereerste editie van American Idol en bijna tien jaar later is het tijd voor haar vijfde studioalbum 'Stronger'. Laat Clarkson de huidige generatie talentenjachtdeelnemers horen hoe het moet of heeft ze zelf ook nog wat te leren?
Kelly Clarkson behoort tot het handjevol aan talentenjachtsgeluksbeproevers die een duurzame, internationale carrière aan hun deelname hebben te danken. Hoewel de albums van Clarkson door de jaren heen minder zijn gaan verkopen, wordt ze door talentenjachtgoeroe Simon Cowell in 2009 de beste winnaar van American Idol tot dan toe genoemd. Met twee Grammy Awards op zak en meer dan twaalf miljoen verkochte albums vindt Kelly het tijd om van haar label het vertrouwen te krijgen zelf te bepalen welke richting ze met haar muziek op gaat. Dat Kelly helemaal niet zo goed weet waar haar kwaliteiten liggen, blijkt bij het luisteren echter al snel.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net http://tinyurl.com/6x8tyd6
Kelly Clarkson behoort tot het handjevol aan talentenjachtsgeluksbeproevers die een duurzame, internationale carrière aan hun deelname hebben te danken. Hoewel de albums van Clarkson door de jaren heen minder zijn gaan verkopen, wordt ze door talentenjachtgoeroe Simon Cowell in 2009 de beste winnaar van American Idol tot dan toe genoemd. Met twee Grammy Awards op zak en meer dan twaalf miljoen verkochte albums vindt Kelly het tijd om van haar label het vertrouwen te krijgen zelf te bepalen welke richting ze met haar muziek op gaat. Dat Kelly helemaal niet zo goed weet waar haar kwaliteiten liggen, blijkt bij het luisteren echter al snel.
De gehele recensie is gepubliceerd op Studenten.net http://tinyurl.com/6x8tyd6
donderdag 28 juli 2011
Recensie: Colbie Caillat - 'All Of You'
De Californische Colbie Caillat toonde zich met haar debuutalbum 'Coco' in 2007 een ware tropische verrassing. Vier jaar na dato is het tijd voor haar derde studioalbum. Tropisch is ze nog steeds, maar hoe verrassend is haar nieuwe plaat?
De volledige recensie is gepubliceerd op Studenten.net: http://tinyurl.com/3hb4y7q
De volledige recensie is gepubliceerd op Studenten.net: http://tinyurl.com/3hb4y7q
vrijdag 15 april 2011
Recensie: Avril Lavigne - 'Goodbye Lullaby'
Avril Lavigne meent dat ze ‘nog nooit zo eerlijk en kwetsbaar’ is geweest als op haar vierde studioalbum ‘Goodbye Lullaby’ en dat de tracks ‘zeer sterke emotionele reacties’ bij luisteraars teweeg zouden brengen. De verwachtingen van haar nieuwe plaat zijn voorafgaand aan de eerste luisterbeurt dan ook hooggespannen.
De gehele recensie staat nu op Studenten.net.
De gehele recensie staat nu op Studenten.net.
dinsdag 22 maart 2011
Recensie: Clare Maguire - 'Light After Dark'
MySpace is anno 2011 nog steeds een kweekvijver voor nieuw talent. In 2009 wordt de toen negentienjarige Clare Maguire uit deze vijver gevist en tekent ze een platencontract bij Polydor. Na een creatief proces van twee jaar mag het vernieuwende resultaat ‘Light After Dark’ er zijn.
De gehele recensie staat nu op Studenten.net.
De gehele recensie staat nu op Studenten.net.
donderdag 17 maart 2011
Review: Clare Maguire - 'Light After Dark'
By Leon van Wijk
Today, MySpace continues to provide a fertile soil for new talent. In 2009 the nineteen year-old Clare Maguire was discovered there, leading to a record deal with Polydor. After a creative process of two years, the result - 'Light After Dark' - is both unexpected and welcome.
The first generation of MySpace talents, typified by Lily Allen (discovered in 2005), is now largely part of the establishment. Whereas these first artists were mostly young girls who insulted their ex-boyfriends in no uncertain terms, Clare Maguire finally breaks this stereotype.
Maguire delivers a grown-up first album, strongly characterized by her full flawless voice, pleasing in both its higher and lower registers. Moreover, she uses it to touch her listeners. Her album starts off very strongly with the almost pompous though highly catchy 'The Shield and The Sword', and continues this way with 'The Last Dance'. The wonderful 'Freedom', a song with a second chorus of matchless beauty, is a good example of what can be found throughout the album: a nice combination of violins and piano on the one hand and electronic elements on the other.
On the rest of the album, Clare doesn't drop any stitches and clearly presents herself as a gifted singer with, above all, her own unique sound. 'I Surrender' and 'You're Electric' are mid-tempo songs with similar melodies and too much chorus, but here the lyrics and instrumentation are good as well. Due to its big sound, this album will suit stadiums better than smaller venues - which is in itself an achievement. It's a good thing though that there is also room for sensitive ballads such as the lyrically grabbing 'Bullet' and the quite emotional and fantastic album closer, 'This Is Not The End'.
'Light After Dark' is very well produced, beautifully written (in part by Maguire herself), and above all exceptionally well sung. This album stands apart as something different, surprising us by refusing to conform to the norm. Each song is potential single-material and it's very praiseworthy that a singer with a sound that is not too commercial has still managed to deliver a very radio-friendly album. A powerful debut, and one to be very proud of.
Originally published in Dutch on Studenten.net
Translation by the author and Paul Davis.
Originally published in Dutch on Studenten.net
Translation by the author and Paul Davis.
Abonneren op:
Posts (Atom)